Logowanie

Autor

Artykuł - LEKCJA 3 ANATOMII DOKTORA TULPA, CZYLI M JAK MINA: ...

LEKCJA 3 ANATOMII DOKTORA TULPA, CZYLI M JAK MINA: Glassmine 43 (+ GALERIA)

Data publikacji: 2009-09-20 23:20:39, autor: komandos

Rok 1943 to prawdziwy rok klęsk Wehrmachtu: Afryka Północna, Stalingrad, Kursk, Sycylia. Wraz z klęskami nastąpiła weryfikacja możliwości technicznych wojsk niemieckich. Wśród problemów stojących przed Wehrmachtem pojawił się problem minowania zagrożonych odcinków frontu. Dotychczasowa, podstawowa mina przeciwpiechotna S-mine 35 ze względu na koszty produkcji, skomplikowaną budowę, brak odporności na warunki atmosferyczne /temperatura, wilgotność, ciśnienie itp./ i coraz doskonalszy wykrywacz min /wynaleziony przez polskich poruczników: Józefa Kosackiego i Andrzeja Garbosia/ musiała zostać zastąpiona miną niwelującą w/w niedogodności. Pierwszą próbą było wprowadzenie miny betonowej Stockmine 42, lecz było to rozwiązanie doraźne. Prawdziwym przełomem stało się wprowadzenie miny szklanej typu Glassmine w roku 1943 (zdjęcie 1, 2). Wykonana z taniego szkła z niewielką /w porównani do S-mine 35/ ilością metalu jako części składowych, odporna na warunki atmosferyczne nadawała się doskonale do roli uzupełnienia S-mine 35, choć należy pamiętać iż nie była tak skuteczna jeśli chodzi o rażenie dużej liczby siły żywej przeciwnika.


Budowa miny bojowej typu Glassmine 43 (zdj. 1)

1) słoik
2) podstawa zapalnika
3) szklane wieko
4) szklana płytka naciskowa
5) zapalniki
Powyższe elementy składowe możemy scharakteryzować następująco:

1. słoik (zdjęcie 3), wykonany w postaci jednolitego odlewu szklanego /spotykane kolory szkła: biały, zielonkawy, brązowy/. Odlew był specjalnie profilowany tak że dno miało średnicę 116 mm (zdjęcie 4, 5), przewężenie 125 mm, a góra 154 mm. Wysokość wynosiła 106 mm /odpowiednio: dno – przewężenie: 55 mm, góra – przewężenie: 40 mm. Dno o grubości ok. 15 mm, ścianka o grubości 6 mm. W dnie znajdowały się szklane „wypusty” w których mocowano ładunek wybuchowy (zdjęcie 6), tak aby się nie przesuwał. Przewężenie umożliwiało położenie w słoiku metalowej podstawy zapalnika, a góra posiadała kołnierz w który wkładano szklane wieko /po wysmarowaniu kołnierza uszczelniaczem mina stawała się odporna na wodę.
Do słoika wkładano 200g ładunek sprengkörpera 28.
2. podstawa zapalnika wykonana w postaci tłoczonej, okrągłej metalowej płytki o średnicy: 125 mm. Płytka miała zagięcie krawędzi na całym obwodzie ok.: 3 mm w celu unieruchomienia w przewężeniu słoika oraz otwór o średnicy 10 mm do wkręcenia zapalnika (zdjęcie 7, 8, 9).
3. szklane wieko (zdjęcie 10). o średnicy 140 mm umieszczane w kołnierzu słoika wraz z uszczelniaczem zapobiegało przedostawaniu się wody i brudu do słoika oraz stanowiło podstawę pod szklaną płytkę naciskową.
4. szklana płytka naciskowa umieszczana na szklanym wieku przekazywała siłę nacisku obuwia żołnierza na zapalnik umieszczony w słoiku. W celu zapobieżeniu ześliźnięciu się obuwia posiadała „żeberkowanie” od zewnętrznej strony (zdjęcie 11). Po wewnętrznej stronie znajdowały się dwa wyżłobienia pod zabezpieczenia prętowe /usuwane po uzbrojeniu miny/ (zdjęcie 12). Średnica płytki to 118 mm, a grubość: 16 mm (zdjęcie 13).
7. zapalniki stosowane w Glassmine 43 to mechaniczne: HebelZunder /w roku 1944 HebelZunder 44 (zdjęcie 14, 15, 16). / oraz chemiczne: SF-5 „BUCK”, SF-6 (zdjęcie 17, 18). i SF-18 /przy zastosowaniu tego typu zapalnika ze słoika znikała metalowa płytka i tym samym mina była niewykrywalna dla wykrywaczy min/

Działanie miny typu Glassmine 43

Minę należało umiejscowić w miejscu przemarszu jednostek piechoty przeciwnika. Słoik umieszczano w wykopanym dołku, wkładano do niego ładunek wybuchowy, zakładano w przewężeniu podstawę zapalnika (zdjęcie 19) i wkręcano zapalnik (zdjęcie 20, 21, 22, 23). Następnie umieszczano w kołnierzu słoika szklane wieko /kołnierz smarowano uszczelniaczem/ (zdjęcie 24, 25) i kładziono na nim płytkę naciskową wraz z zabezpieczeniami prętowymi (zdjęcie 26, 27). Po zamaskowaniu miny zabezpieczenia usuwano, mina była gotowa i uzbrojona (zdjęcie 28). Zadziałanie następowało w chwili nadepnięcia żołnierza butem na płytkę naciskową, która kruszyła szklane wieko i uderzała w zapalnik, który inicjował wybuch 200 g ładunku sprengkörpera 28. Wybuch ładunku powodował rozsadzenie słoika i ranienie odłamkami siły żywej przeciwnika.

Pamiętajcie drugim integralnym elementem artykułu jest galeria. Pozdrawiam

Nikt jeszcze nie skomentował tego materiału - bądź pierwszy!

Zaloguj się

Średnia ocena: 4.67 Ilość głosów: 3